::Stay Free My Misery::

และแล้วผมก็ได้รู้ว่า...

โลกแห่งความจริงนั้นมีอุณภูมิที่ร้อนอบอ้าว
อากาศไม่บริสุทธิ์
ความชื้นสัมพัทธ์สูง
มลภาวะทางเสียงเยอะ
และ มีรสขม...

โสตประสาทของผมสามารถรับรู้ได้ในอัตราที่ไม่เร็วนักในระยะเวลาประมาณ 34 นาที ของเช้าวันเสาร์ที่ 18 กุมภาพันธ์

แม้จะไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า ท่าทางหรือน้ำเสียง... แต่ถ้าหากดูที่ชีพจรและคลื่นสมอง ก็คงวุ่นวายสับสน ไม่แพ้บะหมี่สำเร็จรูป 3 ซองอืดๆปนกันอยู่ในชาม

และเมื่อจะถามว่าตั้งแต่วินาทีนั้นที่วางหูโทรศัพท์ลงไปและได้กลับมาสู่ห้วงความคิดอีกครั้ง
ความรู้สึกของผมเป็นเช่นไร ?

เคยเห็นเครื่อง Mixer หรือเครื่องทำน้ำปั่นไหม?
ลองคิดดูว่า
คุณเอาสารพัดเครื่องปรุงหลายๆอย่าง (มากกว่า 20 อย่าง) โยนลงไปในนั้น
กดปุ่มปั่น อึ่ซซซซซ วืออออ~~~ แคร่กๆๆๆๆๆ
ออกมาเป็นน้ำสีโคลนๆสากๆ
เมื่อเอามันมายกซดก็พบว่า...

รสชาติแม่งหมาไม่แดก

ไอ้ที่อยู่ใน นั่นแหละครับคือตัวผมในตอนนี้ (ไม่รู้จะหาคำไหนมาเขียนอ้อมๆดี ขอตรงเลยๆละกัน ขออภัยที่หยาบคาย)

ความรู้สึกมันสับสนปนเปไปหมด...
ยากจะแยกอะไรๆออกจากกัน ได้อย่างเฉียบขาด
ต่อมการแยกแยะเหตุผลทำงานไม่ค่อยสะดวกเอาเสียเลย
จะว่าไปเรื่องนี้อยู่ที่ตัวเองทั้งนั้น..
ว่าจะเอายังไงกับมันดี ?

เพราะความขัดแย้งข้างในมันมหาศาลกว่าที่จะรับไว้ตามลำพังได้
Pride or Desire ?
ความต้องการที่ใจเรียกหา หรือ ทิฐิเหตุผล สัจจะ สัญญาที่ปิดกั้นไว้ ?
มันเคยไปด้วยกันได้ดี ความสำคัญก็มีมากพอๆกัน จนถึงวันนึงที่มันเสือกขัดแย้งกัน...
เป็นอะไรที่สุดกู่ทั้งคู่
ทั้ง I do as I please และ I am what I am
But anyway ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร
I shall have a No regret life

Today's Motto

"ชีวิตคนไม่ใช่ยอดใบชาเขียว ไม่สามารถเลือกสิ่งที่ดีที่สุดมาไว้จุดเดียวแล้วคั้นมาดื่มได้"