::Stay Free My Misery::

กลับมาแล้วครับ
หลังจากหายไปหายสัปดาห์อยู่เหมือนกัน
จริงๆก็ไม่ได้ไปไหนไกลนักหรอก
แต่เวลาที่ต้องการสมาธิอย่าสูง บางครั้งบางที ผมจะพาลหมดอารมณ์ทำอย่างอื่น
นอกเหนือจากสิ่งที่ตัวเองกำลังตั้งใจทำอยู่อย่างเดียว(หรือไม่กี่อย่าง)
ก็นั่นแหละครับ
บล็อกเลยถูกดองจนกระทั่งวันนี้

ช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา
มีเรื่องราวต่างๆเยอะเข้ามาเรียงเป็นคอมโบทำเอาผมวุ่นสุดๆ
ตั้งแต่ช่วงสัปดาห์แรกที่ต้องปั่นคอลัมภ์ส่งงานเพื่อที่จะปิดเล่มทันกำหนดการสัปดาห์หนังสือแห่งชาติในเดือน 4 ก็ทำเอาผมอดตาหลับขับตานอนไปหลายคืนทีเดียว
สัปดาห์ที่สองที่มีออดิทขึ้นงานบัสตาร์ด2 จนต้องค้นหานักร้องนำแทบตายในเวลาสั้นๆ ช่วงต้นเดือน
(ในตอนแรกวงเราเป็นวงสามคนครับ เป็นวงเดียวที่ขึ้นไปเปรี้ยวมีแค่สามคนในงานบูมปีที่แล้ว ถ้าใครไปฟังคงจำความรั่วของผมได้ ซึ่งจากเหตุการณ์นั้นทำให้ผมสำนึกว่า ผมไม่สามารถคุมวอคั่ล ลิทึ่ม และโซโล่ ไปพร้อมๆกันสามอย่างครับ แม้จะเล่นแนว punk ก็ตามที .... ฮือ)
จนในที่สุดก็ได้โอกาเมะ มาเป็นนักร้องนำ แม้จะติดปัญหาเรื่องคามสะดวกในการซ้อมพอสมควร แต่ทุกอย่างก็ค่อยๆผ่านไปด้วยดี จนในที่สุดวงของเราก็ผ่านออดิทตอนกลางเดือน

ต่อมาก็งานการ์ตูนที่ผมคอสเป็นไคโตะ แอร์เกียร์ที่ WTC ในงาน Manga Mania คู่กับน้องสาวที่อุตส่าห์นัดข้ามจังหวัดมาแต่ง AGITO ชุดแต่งงาน คอสด้วยกัน
ในที่สุดอุริก็แต่งคอสถูกเพศ(ชุดถูกเพศ) แล้ว ฮือๆ พี่ชายเป็นปลื้มจะร้องไห้แหล่ว (แบร่ๆๆ)
แล้วกับเพื่อนๆกลุ่มใหม่ทั้งจินและคานะที่เพิ่งรู้จักกันและคอสร่วมกัน งานนั้นสนุกมากๆ ขอบใจมากๆ (ถึงจะช้าไปหน่อย)
แล้ววันเดียวกันก็ไปเต้นโยเกริตติ้งที่สยามพารากอนในตอนเย็น (วันเดียวควบสองงาน) งานนี้คงไม่มีคอมเมนต์ครับ เพราะโดนปิ้งแดดเดียวตั้งแต่เป็นกระเทยผมขาวไคโตะ ที่ WTC แล้ว (ถ้าได้ประกวดคอสด้วย คงกลายเปนหมีแพนด้าที่ตัวดำผมขาวแหง)

ในขณะเดียวกันอีกสองสัปดาห์ต่อมา ก็ต้องซ้อมเพื่อที่จะขึ้นเวทีงานบัสตาร์ดในวันที่ 1 เมษา ซึ่งเป็นเรื่องที่ค่อนข้างสาหัสทีเดียว...
เพราะต้งแต่หลังจากงานบูมปีที่แล้ว เป็นเวลาเกือบค่อนปีทีเดียวที่วงของพวกเราหยุดการดำเนินการไป ถึงแม้จะมีซ้อมกันบ้าง แต่ไม่ได้จริงจังขนาดจะเอาไปขึ้นเวทีไหน แต่มารวมตัวกันแบบหลวมๆกันลืมเท่านั้นเอง
ประจวบกับเดือนนี้ที่กิจกรรมดาหน้าถล่มเข้ามา....
มันทำให้ผมโทรมกรอบไปเลยล่ะ.....

ถึงจะโทรมกายแต่อิ่มใจน่ะ อย่างน้อยก็สานต่อสิ่งที่เคยทำไว้ต่อ
ตารางซ้อมเริ่มถี่และบ้าเลือดขึ้นเรื่อยๆเมื่อใกล้ถึงวันงาน และปัญหาก็เริ่มผุดขึ้นมาเท่าที่มันจะเกิดได้
สุขภาพและกิจวัตรประจำวันของผมกระทบกระเทือนกับงานประจำที่ทำอยู่บ้าง ไม่มากไม่น้อยเท่าไหร่ ผมคิดว่าประมาณถ้าเปรียบบริษัทเป็นโรงเรียน แผนกเป็นห้องเรียน หัวหน้าแผนกเป็นอาจารย์ ผมก็เป็นนักเรียนแบดบอยประจำชั้นเรียนที่อาจารย์ต้องเรียกไปตักเตือนพอสมควรและจับตามองหน่อย ทำนองนั้น

จนกระทั่งเมื่อวาน วันแรกของเดือนเมษา...
งานบัสตาร์ดเมื่อวาน เป็นครั้งแรกในรอบเกือบปีที่เราได้เล่นบนเวทีอีกครั้งครับ
งานนี้ ได้รู้จักเพื่อนร่วมวงการ J-Rock cover หลายต่อหลายวงมากๆ จนจากตอนแรกที่เครียดๆมาถึงผับก็พลอยผ่อนคลายไปบ้าง
ALIVE คือชื่อวงของพวกเรา
ยินดีที่ได้รู้จักและ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ
ตอนนี้เน้นคัฟเวอร์ Larc แต่ในอนาคตอาจขยับขยายไปวงอื่นๆ

ต่อเรื่องเมื่อวาน
เล่นไปทั้งหมด 4 เพลงครับ
Ready Steady go
Dive to Blue
New world
และ Jiyuu e no Shotai
เพลงแรกเนื่องด้วยความตื่นเวที หลังจากไม่ได้ขึ้นเวทีไปเป็นแรมปี เลยเกรงและรั่วไปหมด จนใจเสีย...
สถานการณ์ค่อยๆดีขึ้นในเพลงที่สอง
ก่อนที่จะกลับมาอยู่ในระดับที่ควบคุมได้ในเพลงที่สาม และสี่

ผมเกรงจนปวดกล้ามเนื้อไปหมด มันเป็นอาการหดตัวของกล้ามเนื้อเมื่อเจอกับความเครียด หรือตื่นเต้นหนักๆ
จนถึงตอนนี้ผมยังปวดแขนทั้งสองข้างอยู่เลย และพอจะจำอาการทรมานตอนอยู่บนเวทีได้
จำได้ว่าการนิ้วที่ไม่ไปตามใจสั่งมันเป็นยังไงโซ่โล่หลุดๆเพี้ยนๆ T_T
แต่ดีใจมากๆครับที่ได้กลับมาอยู่บนเวทีอีกครั้ง
แม้จะกลับมาแบบรั่วนิดๆก็ตาม(ฮา)
ต้องขอขอบคุณทุกคนมากๆครับ ที่อุตส่าห์ให้กำลังใจและยืนฟังวง ALIVE แม้จะมีหลายต่อหลายช็อตที่ผมรั่วจนเกินให้อภัยก็ตาม...

ตกเย็นผมต้องไปรีบเข้าเวรตั้งแต่สองทุ่มถึงหกโมงเช้าแม้จะได้ผลัดเวรนอนบ้าง แต่ก็นอนยังไม่ค่อยพออยู่ดี

เช้าวันอาทิตย์ หลังออกเวรจากนั้นก็กลับมาบ้าน เปลี่ยนเสื้อผ้าไปเรียนกีตาร์ตอนเช้า
ก่อนที่จะไปช่วยขายหนังสือที่บูทใน สัปดาห์หนังสือแห่งชาติ
.....ซึ่งวันนี้เป็นวันอาทิตย์
ซ้ำร้ายยังต้นเดือน
ไม่ต้องนึกถึงปริมาณมหาชนที่เข้ามาในงาน และแย่งอากาศกันหายใจ
วันนี้ลูกค้าในบูทเยอะอย่างที่ผมไม่เคยเจอมาก่อน
อาจจะเพราะว่างานคราวนี้เราได้แจ๊คพอตได้บูทหัวมุมก็ได้

อาการเหนื่อที่สะสมมาทั้งเดือน แต่ความเครียดหายไปหลังจากเล่นไลฟ์เมื่อวานไปแล้ว
แถมอดหลับอดนอน คนเยอะอากาศน้อยๆ แต่ก็สนุกครับ
การขายหนังสือที่เขียนเองและคอยรับคอมเมนต์จากลูกค้าที่ติชมกับคนเขียนอย่างตรงๆแบบ face-to-faceเป็นอย่างหนึ่งที่ผมชอบมาก เพราะเราสามารถรับรู้อารมณ์ของคนอ่านตรงนั้นเดี๋ยวนั้น ซึ่งมันสื่อได้ตรงมากว่าผ่านเวปบอร์ด หรือเขียนจดหมายมาให้อีก
ขอบคุณทุกคนมากๆครับที่อุตส่าห์แวะเวียนมาที่บูท
ขายตั้งแต่บ่ายจน 3 ทุ่ม
ผมก็แบกสังขารโทรมๆกลับบ้าน

จนถึงนาทีนี้....

ในขณะที่ผมผมัวแต่วุ่น หัวปั่นไปทั้งเดือน
ทั้งงานประจำ ทั้งคอส ทั้งหนังสือ ทั้งออดิท,ซ้อมและไลฟ์

ฤดูร้อนเวียนกลับมาอีกรอบ โดยที่ผมไม่รู้ตัว...
อาจจะเพราะผมมัวแต่สนใจกับสิ่งที่กำลังทำอยู่แบบวันต่อวันก็ได้
จนลืมสนใจวันเวลา ว่าในที่สุดมันก็วนมาถึง...

ไม่อาจหลีกเลี่ยง
แม้ไม่ต้องการ
แต่มันก็กลับมาทุกครั้งทุกปี

ขอยินดีต้อนรับ..
ฤดูที่ผมเกลียด...
เดือนที่ผมชัง...
ผมเกลียดฤดูร้อน....

To be continue....

(ปล. ต้องขออภัยด้วยครับที่ตอนนี้ยังไม่มีรูปใดๆมาอัพให้ดู)