::Stay Free My Misery::

ช่วงนี้รู้สึกเนือยๆ หลังจบจากมหกรรมโหมงานเดือนที่แล้วมา
ไม่รู้ว่าคิดไปเองรึเปล่า ?
รู้สึกว่าตัวตนของตัวเองกำลังจางหายไป

รู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ผิดที่
ทำอะไรผิดที่ผิดทาง ผิดหูผิดตาตัวเองไปหมด
ไม่ได้ดั่งใจ ไม่สบอารมณ์ไปแทบทุกอย่าง

ถ้าเป็นลูกฟุตบอลมันคือลูกที่ถูกเตะออกนอกสนาม
ถ้าเป็นลูกกอลฟ์มันคือลูกกอล์ฟที่ไปตกเขต OB
ถ้าเป็นปลามันคือปลาที่เสล่อว่ายมาเกยตื้นแล้วนอนพะงาบๆให้คนสมน้ำหน้าเล่น

เมื่อคิดอะไรมากๆมันก็พาลเป็นแบบนั้นเสียจริงๆซะด้วย
จนตอนนี้ผมเลยกลายเป็นมิสเตอร์จืดจางประจำกลุ่มไปซะงั้น
ซึ่งก็ไม่ได้รังเกียจอะไรหรอก จริงๆมันน่าจะสาสมเสียด้วยซ้ำ (ฮา)

นอกเหนือไปจากชีวิตประจำวันที่ซ้ำซากและอึดอัด
ผมยังรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังรอคอยอะไรซักอย่างด้วยความหงุดหงิดเต็มกำลัง
เหมือนคนที่กำลังจะถูกเบี้ยวนัดโดยไม่มีใครโทรมาบอก ได้แต่ยืนรอหัวเสียอยู่อย่างนั้น
แต่ก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่าเป็นเรื่องไหนที่ทำให้หงุดหงิด

แล้วฤดูร้อนที่ผมสุดแสนเกลียดก็ยังคงดำเนินต่อไป
จนวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายก่อนที่ขึ้นเครื่องกลับบ้านเสียที
ไม่รู้ว่าวันหยุดยาวคราวนี้ จะมีอะไรที่รอผมอยู่

พาลนึกถึงเพลง Wake me up When September ends ของ Green Day
(ฤดูร้อนของประเทศตะวันตกจะอยู่ในช่วง สิงหา-ตุลา แล้วแต่ประเทศ)

แล้วผมก็เหมือนจะนึกออกในที่สุดว่าทำไมผมถึงเกลียดฤดูร้อนหนักหนา
ไม่ใช่เพราะอากาศที่ร้อน
อารมณ์ที่หงุดหงิด
หรือความอดทนที่น้อยลง

ผมแค่เกลียด..
ความเปลี่ยนแปลงที่มาด้วยความรวดเร็วและรุนแรง ในเดือนเมษา
ที่คอยกระหน่ำลงมา ไม่เคยให้ตั้งตัวเตรียมใจเลยซักครั้ง
ก็เท่านั้นเอง

(ปล. เจ้าของบล็อกรั่วโคตรขึ้นชื่อเอนทรี่ด้วยเนื้อเพลงของ Oasis แต่ไหงจบด้วยเพลง Green Day)