เมื่อก่อนครั้งยังเด็ก และเยาว์วัยกว่านี้
ผมเคยคิดว่า การร้องไห้
เพื่อแสดงความรู้สึกทางอารมณ์
นั้นทำได้ยากมากมายนัก
กว่าจะคิดถึงเรื่องที่อยากแสดงอารมณ์ออกมา
กว่าจะไปถึงจุดที่บ่อน้ำตาจะแตก
กว่าจะได้เสียน้ำตากันแต่ละที
มันช่างยากเย็นแสนสาหัส
ไม่ว่าจะเห็นร้องไห้ในโรงหนังเมื่อดูหนังที่ซึ้ง
หรือร้องไห้เมื่อดีใจปลาบปลื้ม
หรือในวันที่เหงาจับจิต
ก็ยังทำไม่เป็น
จนมีพาลคิดไปเองว่า
ตัวเองน่ะไร้หัวใจ
ไม่เสียน้ำตาให้กับอะไรง่ายๆ
จะมีบ้างก็นานแสนนาน
อย่างที่มักจะว่ากันต่อๆมา
ว่าเป็นผู้ชายอย่าเสียน้ำตาง่ายๆ
ต้องเข็มแข็งต้องอดกลั้น
อย่าไปแสดงความหวั่นไหวให้ใครเห็น
จนในที่สุด
ผมเหมือนได้คำตอบแล้วว่า
ทำไมเมื่อเราอยู่ในโลกนี้ไปนานๆ
บ่อน้ำตาของเราถึงอยู่ตื้นขึ้นมาเรื่อยๆ
เพราะเมื่อกาลเวลาผ่านไป
บาดแผลในใจที่เคยเกิดขึ้น
เรื่องราวในอดีตที่เคยสะเทือนใจ
ถึงแม้จะผ่านไป แต่มันจะยังคงอยู่ในใจของเรา
และคอยเพิ่มพูนผูกพันมากขึ้นเรื่อยๆ
จนเมื่อวันหนึ่ง
ถ้าเราได้พบเห็น ได้รับรู้บางสิ่งบางอย่าง
ที่ไปทำให้ความรู้สึก
ในเวลาแห่งความทรงจำเหล่านั้นกลับมา
หยดน้ำตา..
ก็จะพรั่งพรูออกมาง่ายๆ
แม้จะไม่ตั้งใจก็ตาม
จะห้ามก็ห้ามไม่อยู่
หยดน้ำใสๆเหล่านั้น
ไม่ใช่สิ่งที่น่าอาย
ไม่ใช่สิ่งที่แสดงถึงความอ่อนแอ
แต่บ่งบอกว่าเราก็มีจิตใจ
แล้วในที่สุด คำตอบที่ผมอยากรู้มาแสนนาน
ในวันนี้ ผมก็ได้รู้ว่า
ทำไม คนเราเมื่ออายุมากขึ้น
ถึงร้องไห้ได้ง่ายนัก
ขอเสี่ยวๆซักเอนทรี่นึง
ก็รู้น่ะ ว่ามันไม่เท่ห์
ไม่แมนเอาซะเลย ผู้ชายร้องไห้เนี่ย
แต่ทำไงได้ล่ะ
ผู้ชายก็ร้องไห้เป็นนี่นา
#1 By @eltshan@ on 2006-12-22 21:21