::Stay Free My Misery::

อะแฮ่ม หายไปหลายวันเลย ตอนนี้สัปดาห์หนังสือก็ผ่านไปแล้ว 8 วัน

หลังจากผ่านนรกการเรียนบัญชีมาได้ (ผลยังไม่ออกอย่าเพิ่งได้ใจ) ก็ได้เวลาไปเฝ้าบูทเมคมันนี่

เนื่องจากตอนนี้กลายเป็นบุคคลไร้รายได้ไปแล้ว เวลาอยากได้อะไรจะควักตังค์มาที คิดแล้วคิดอีก
จนความอยากได้มันหมดอยู่กับการดูจนเบื่อนั่นแหละ

(ก็ทำไงได้ ไม่ใช่เงินตัวเองหามันควักไม่สะดวกนี่นา...)

งานสัปดาห์หนังสือ 10 วัน
จากที่เคยโง่ นั่ง BTS ต่อ MTR หมดไปหลายต่อมาสองปี
คราวนี้ก็เริ่มฉลาดขึ้น เมื่อรู้ว่ามีรถเมล์ผ่านจากหน้าบ้านถึง ศูนย์สิริกิตเลย
เสียอย่างเดียวคือมันเฉลี่ย ประมาณ 40 นาทีต่อคัน -"-
แต่ประหยัดค่าเดินทางไปเยอะ

ยิ่งปีนี้เรามีเป้าหมายในการรับจ๊อบ ยิ่งต้องเขียม
แล้วก็ลุยโลด !!!
ไป 5 วัน ได้ค่าเหนื่อยวันละ 300 ผลของมันคือ !!!

ผ่าง!!!

(แบงค์ร้อยล้วนๆ ได้วันต่อวัน ยังไม่ได้เอาไปแลกเลย)
นึกถึงสมัยเด็กจัง เคยอยากได้อะไรแล้วเก็บแบงค์ 20 เป็นปึกๆ
จะเอาไปซื้ออะไรทีก็แบกทั้งปึกทั้งถุงเหรียญไปซื้อ

พอโตมาเริ่มทำงานไอ้ความฝันในวัยเด็กมันก็หายไปหมดแล้ว
กลายเป็นกด ATM ควักแบงค์เทาจ่ายตังค์หรือโอนผ่านบัญชีแทน (ตอนบาป)

จนงานสัปดาห์คราวนี้แหละ ได้อารมณ์สมัยเก็บตังค์ซื้อของตอนเด็กอีกที
ค่อยๆเก็บเงินวันต่อวัน หอบแบงค์ย่อยเป็นปึกไปซื้อของ

กั่ก!!! คนแก่ระลึกความหลังชัดๆ

เอาล่ะ เมื่อได้อัฐจากน้ำพักน้ำแรงแล้ว พรุ่งนี้ มันก็จะเปลี่ยนเป็น....
.

.

.

(โปรดติดตามตอนต่อไป อิอิอิ)

ปล. อ่ะลืมไป
ไปทำจ๊อบ ได้อะไรที่ไม่ใช่เงินเป็นค่าตอบแทนด้วย
ผ่าง~~~~~~


(แต่เราไม่ได้อยู่บูท Bliss หรอกนะ :D )