::Stay Free My Misery::

(ต่อจากเอนทรี่ที่แล้ว)

มันคือ !! มันคือ !!



ผ่าง!!!

แม่นแล้วครับ ไวโอลิน
ตอนนี้ยังงงๆ อยู่เลยว่าซื้อมาทำไม เล่นก็ใช่ว่าจะเคยเล่น
ชาตินี้จับเป็นอยู่สามอย่าง กีตาร์ไฟฟ้า กีตาร์อคูสติก กีตาร์คลาสสิค
มีแอบเนียนฮาร์โมนิการ์กับซึงด้วย

ก็ไม่รู้อ่ะตอนนี้อยากเล่น ก็เลยลองซะ
เพราะถือคติว่า ชีวิตมีเวลาทำเรื่องที่อยากทำอยู่ไม่กี่อย่าง
ถ้ามีเวลาก็จงทำมันซะ จะได้ตายตาหลับ

บางคน (รวมทั้งนังอุริ) อาจจะมีแซวว่า กระแสโนะดาเมะๆ
แต่เหตุผลจริงๆไม่ใช่อ่ะ
ติดใจวงแจ๊สที่เอาไวโอลิน เล่นเพลงสมัยใหม่มากกว่าที่จะไปเล่นเพลงคลาสสิก

กลับมาที่ไอ้ตัวนี้กันเป็นยี่ห้อ Fitness MV-012W ทำในจีน
ไปได้มาจากหลังกระทรวงหลังจากที่เดินฝ่าแดดสำรวจราคาทั้งบ่ายจนไข้ขึ้น

จากบ้านที่อ่อนนุชนั่ง 508
ลงรถที่ เวิ้ง -> เดินหลง,ถามทาง,ไปตั้งหลักที่เสาชิงช้า -> หลังกระทรวง -> เดินกลับมาเช็คราคาที่เวิ้ง -> เดินกลับไปซื้อที่หลังกระทรวง -> ซื้อเสร็จเดินกลับมาขึ้นรถเมล์ 507 ที่เวิ้งกลับมาอ่อนนุช

(เป็นพวกย้ำคิดย้ำทำ ถ้าไม่เดินจนกว่าจะพอใจตัวเองก็จะยังไม่มั่นใจที่จะซื้อ)

เนื่องจากงบจำกัด(ค่าจ้างที่โชว์เมื่อวาน) + ยังเล่นไม่เก่งมาก จะเสล่อซื้อของดี
ก็คงจะไม่เจียมตัวไปนิด (ตอนที่เขียนบล็อกนี่ยังหัดตั้งสายเองอยู่เลย)
สรุปราคาคือได้มา 1500 บาท

ยังไงๆก็หวังว่าอย่างน้อยคงจะเล่นเป็นเมโลดี้ของ vocal บางเพลงได้
ตั้งใจว่าจะหัดเล่นเอง
หวังว่าคงไม่ขี้เกียจถอดใจเลิกไปก่อน
เพราะยังไม่อยากให้มันเป็นของโชว์อ๊อปชั่นคอสเพลย์เฉยๆ
อยากเล่นมันให้เป็น เป็นอีกอย่างหนึ่งในชีวิตที่อยากทำ

(หมดเลยกับค่าทำงาน 5 วัน เหอๆ)