::Stay Free My Misery::

อารมณ์อยากลองชิมดู หลังจากอ่านจากการ์ตูนเจปังแล้วก็หนังสือ 80 นวัตกรรมกรรมของญี่ปุ่นครับ

เลยไปซื้อมาจากซุปเปอร์มาเก็ตอิเซตัน CWP ก็พบว่ามันอยู่ในที่ๆหลบสายตาดีมาก มิน่าเดินเท่าไหร่ก็มองข้ามมันไปตลอด กระปุกเล็กๆเท่าน้ำพริกเผาแม่ประนอมไซส์มินิแต่ราคาต่างกันราว 10 เท่า (กระปุกใหญ่ก็มีนะครับ แต่ซื้อขนาดเล็กมาแซมเปิ้ลก่อนดีกว่า)

ด้านหน้า

ฝาขวด มีตราโมโมยะเป็นสัญลักษณ์เก่าแก่

เมื่อเปิดฝา พบเป็นของแข็งดำมะเมื่อม อารมณ์ยาขัดรองเท้ากีวี่ (ฮา ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก)
ถ้าจิ้มขึ้นมาพอจะเห็นเป็น texture ของสาหร่ายบ้าง

จิ้มติดปลายตะเกียบขึ้นมากินกับข้าว เหมือนปลายพู่กันอย่างการ์ตูนว่าจริงๆ

• ขวดเล็กติ๊ดเดียวราคาแพงมาก
• รสชาติวูบแรกที่กิน ผมว่าคล้ายอะไรซักอย่างที่เคยกินมาก่อน
• เค็มๆ หอมๆ รสชาติเข้ากับข้าวสวยเปล่าๆอย่างที่เขาว่ากัน
• กลัวหมดง่ะ เลยจิกกินทีละนิดๆ
• กินเข้าไปมากคำๆ ผมก็เลยนึกออกในที่สุด
• รสชาติใกล้เคียงน้ำดองใจผักในกระปุกเกี๊ยมใช่นี่เอง !!
• เค็มๆหอมๆเหมือนกัน แต่อันนั้นมีกลิ่นผักมากกว่า ส่วนอันนี้มีกลิ่นเฉพาะของสาหร่าย
• ยังไม่ได้ลองกินกับขนมปังอย่างในการ์ตูนว่า
• เพราะขี้เกียจซื้อ