::Stay Free My Misery::

เมื่อ 4 ปีก่อนหลังเรียนที่เรียนจบ
ก็เข้ากทม.มาหางานทำ มีความใฝ่ฝันที่จะตั้งวงดนตรี
ไปสมัครเรียนทฤษฏีกีตาร์จากโรงเรียนดนตรี แม้้อายุจะปาเข้าไปปูนนี้
เก็บเงินเดือน ซื้อกีตาร์ไฟฟ้า เอฟเฟคเตอร์ แม้กระทั่งแอมป์มาร์แชลตัวละหลายหมื่น

รวบรวมสมาชิกจนสามารถตั้งวงได้
พยายามฟังเพลง แกะท่อนกีตาร์โซโล่ตาม
ตั้งใจซ้อมสัปดาห์ละสองครั้ง และถี่ขึ้นเมื่อใกล้งาน ซ้อมจนดึกดื่น
ที่ทำงานไกลแค่ไหน งานยุ่งมากเท่าไหร่ก็ยังพยายามไปซ้อม
ผ่านออดดิทขึ้นเวทีงานใหญ่หนึ่งงาน
เวทีงานเล็กอีกหนึ่งงาน
ตกออดิชั่นอีกหนึ่่งงาน
จนเมื่อถึงเวลา ทุกอย่างก็ค่อยๆเปลี่ยนไป

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่การเล่นดนตรีไม่สนุกอีกต่อไป ?
ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่ทุกครั้งที่จับกีตาร์ แต่กลับรู้สึกได้แต่ความกังวลที่อยู่ในนั้น ?
เต็มไปด้วยความกดดัน เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
นิ้วมือซ้ายที่ไต่ไปตามฟิงเกอร์บอร์ดแต่เร็วไม่พอจนทำให้สายบอด
ข้อมือขวาที่เกร็ง ปิ๊กที่เบายิ่งกว่าเหรียญสลึงกลับหนักอึ้งจนดีีดสายตามจังหวะไม่ไหว
เสกลคีย์ต่างๆที่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่ก็จำไม่ได้ซักที
เทคนิคต่างๆทั้งแฮมเมอร์ ทั้งพูลอัพ ทั้งสไลด์ ที่รู้ทฤษฏีแต่ไม่เคยปฏิบัติได้เมื่อต้องการ
เล่นเพลงที่ยากกว่าที่เคยเล่นก็ไม่ได้
ยิ่งฟังเพลงที่จะเล่นคัฟจาก Mp3 player มากเท่าไหร่
เมื่อเอามาเล่นตามก็ยิ่งหวาดกลัวมากขึ้นเท่านั้น
ฟังทุกวัน ฟังทุกที่ ทุกเวลา กลับมีแต่ความเหนื่อยล้า เบื่อหน่าย
วงแตกกระจัดกระจาย แม้จะไม่ได้บอกว่าแตกวง
แต่ทุกคนก็รู้ดีว่ามันคงกลับมารวมกันอีกไม่ได้แล้ว
ลาออกจากโรงเรียนดนตรี
 
จนวันหนึ่ง ...
ก็ไม่อยากจับกีตาร์อีกต่อไป
ไม่อยากฟังเพลงของ L’arc อีกต่อไป
ไม่อยากหวนนึกถึงความผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่าบนเวทีีอีกต่อไป
ไม่อยากเห็นการเล่นคัฟอีกต่อไป...
แล้วในที่สุด...ก็หนี

หนีจากความฝันที่อยากเล่นวงคัฟ
หนีจากความฝันที่อยากเล่นกีตาร์เพราะๆ ให้คนอื่นฟัง
หนีจากความฝันที่คิดว่าแก่ตัวลงอยากจะเล่นดนตรีแจ๊ส
ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง หนีไปสู่ทางออกที่เรียกว่า “ความเป็นจริงของชีวิต”
สอบเข้าเรียนปริญญาโท เพื่อเตรียมตัวสานต่อกิจการของที่บ้าน

แม้แต่กีตาร์อคูสติกที่่เคยเล่นทุกวันก็ไม่ได้เอาออกมาจากกระเป๋าอีก
จะมีบ้างก็หยิบมาเล่นตอนที่ไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนๆเท่านั้น
....และแล้วเรื่องราวมันก็จบลงอยู่แค่ตรงนั้นเอง
 

:: Quote of the day  ::
“When masturbation's lost its fun. You're fucking lonely”
GREEN DAY – Longview