::Stay Free My Misery::

อึดอัด...
เหมือนปลาที่ขาดอากาศหายใจ
และแห้งตายอยู่บนผืนทราย

หดหู่...
ยิ่งเรื่องราววุ่นวายมากขึ้นเท่าไหร่
ความรู้สึกว้าวุ่นในใจก็ยิ่งมากขึ้นเป็นเงาตามตัว

กักขัง...
ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ? ที่กำแพงถูกสร้างขึ้นมา
แม้จะมองไม่เห็น แต่มันก็ทำให้เสียงของเราส่งไปไม่ถึงกันอีกต่อไป

มืดบอด...
หลังกำแพง เราเฝ้ามองกันและกัน จับจ้องจับจดและจับผิด
แต่เราลืมมองตัวของเราเองใช่ไหม ว่าเราเองกำลัง"ทำ"อะไรลงไป ?

อาฆาต....
เมื่อถูกกระทำ ก็หมายจะเอาคืน เมื่อถูกยั่วยุ ก็พร้อมจะระเบิด
สุดท้ายมันก็พอกัน...แค่ทิฐิและอัตตา จะละทิ้งมันได้ไหม ?

ไม่ได้อยากขอให้เป็นเหมือนเดิม
ไม่ได้ต้องการให้แตกหักพังทลาย
แค่ก้าวเดียว.... ก้าวเดียวเท่านั้น เดินห่างออกจากกำแพงนั่นเสีย
ต่างคนต่างหันกลับมา... แล้วมองที่ตัวเอง แล้วมองที่กำแพงนั่น

บางที... เราอาจจะเจอวิธีสื่อสารที่ดีกว่าปาของข้ามกำแพง
หรือติดกล้องวงจรปิดแอบสอดส่องกัน
อาจจะแค่เพียงเจาะรูหรือทุบมันทิ้ง

ง่ายหรือยาก จะทำหรือไม่ มันอยู่ที่ใจ...